Schrijven of sstttotteren – dat zien we in de video’s

Ja, tuurlijk, dat is goed. Klik. En ik heb opgehangen. Even staar ik nog naar de telefoon in de hoop dat ik het gedroomd heb, maar nee. Ik heb zojuist toch echt toegezegd dat ik een webbinar en enkele video’s ga doen waarin ik bepaalde gezondheidsonderwerpen behandel. Waarom doe ik mezelf dit aan???? Ik ben helemaal geen prater, eerder een stotteraar.

En een denker blijkbaar, want meteen vulde een gedachtestorm mijn hoofd. Wat zullen ze doen als ze mij al stotterend en hakkelend mijn werk zien doen? Hoe reageren ze op een schrijver die op beeld een heel stuk minder doet dan op papier? Zullen ze me uitlachen, verstoten en levenslang opsluiten of kan ik nu beter zelf maar heel hard wegrennen en onderduiken?

praten in openbaar

Wat bezielde me om ‘ja’ te zeggen? Oh ja, mijn immer aanwezige en moeilijke te stillen leerhonger en dus interesse in nieuwe dingen. Dit is nieuw, dus leuk… toch? Euhm. Ja, maar laat ‘openlijk’ praten nu net zo’n minitraumaatje van vroeger zijn. Overgehouden van de middelbare school waarbij ik spreekbeurten vakkundig vermeed. Heel succesvol, dat dan weer wel… Maar ja, mijn angst kwam ik daarmee natuurlijk niet te boven en werd er alleen maar groter door.

Maar inmiddels is ‘Laat je niet tegenhouden door je angsten’ zo’n beetje mijn motto. Want als je altijd maar doet wat je deed, dan ontwikkel je je ook niet. Terwijl je juist wel veel leert als je uit je comfortzone stapt en je je angsten overwint. En laat ik nu zo dol op groeien én nieuwe uitdagingen, dus hup…. aan de bak, vond ik. Dus zegde ik toe. Zucht. Ik altijd met mijn grote, ambitieuze mond…….