Kritisch en eerlijk? Betalen maar!

Een bijzonder dag met een bijzondere ontmoeting was het gister voor mij. Ik had een sollicitatie bij een bedrijf in hoogwaardige voedingsupplementen. Live ja, vrij dicht op elkaar en zonder mondkapje. Mijn gesprekspartner kwam met uitgestoken hand naar me toe. ‘Weet je dat wel zeker?’, vroeg ik nog. ‘Tuurlijk’, zei ze direct en gaf me een folder over hun visie op Corona.

Mijn verbazing groeide met de minuut. Precies hoe ik over COVID-19 als nieuw virus denk en hoe belachelijk we ermee omgaan, stond hierin beschreven. Precies dezelfde vitamines en supplementen die ik in maart al adviseerde, stonden hier ook in. Ik stond paf. Want waar mijn geroep eerder door sommigen als vreemd, gek of zelfs dom werd bestempeld, werd me nu eventjes in een officiele flyer zwart op wit onder mijn neus geschoven. Met wetenschappelijke onderbouwing.

Het zette natuurlijk de toon voor het verdere gesprek. Want als je elkaar als gelijkgestemden vindt in je denkwijze dan ontstaat er iets heel bijzonders. Misschien heb je dat zelf ook wel eens gemerkt bij bepaalde mensen? Heb je ook wel eens dat je met hen heel snel luchtkastelen kan bouwen en elkaar aansteekt in de positieve energie? Ik noem dat creƫren en voel dan ook letterlijk een hogere energie. Diezelfde energie voel ik mijn werk waarbij ik vaak van niets iets schrijf en dus scheppend bezig ben. Dat is wat mensen bedoelen met in je kracht staan. Want als je doet wat je leuk vindt, dan kost dit je geen energie, maar krijg je er energie van.

Zo besloot ik eerder dat ik toe was aan de volgende stap in mijn carriere door voor een functie als communicatieadviseur te gaan. Meer strategie en conceptueel denken, dat kon ik wel. Maar wat bleek? Ik moest ook veel planen maken, organiseren en structuren, veel eigenschappen waar ik helemaal niet goed in ben. Toch ging ik door. Ik kon dit toch, dus even doorbijten maar? Ik had alleen niet door dat ik steeds verder leegliep. Totdat ik op een gegeven moment gewoon niet meer kon. ‘Je straalt hier niet’, merkte een opvallende collega zelfs op.

Die opmerking zette me aan het denken. Dat was het! Ik deed niet wat ik leuk vond! In mijn hart ben en blijf ik toch echt een journalist en een schrijver. Ik besloot de baan op te zeggen zonder dat ik nog iets anders had. Maar met het volste vertrouwen dat er wel weer iets anders zou komen. En zoals altijd kwam dat ook. leuk schrijfwerk waarbij ik weer kon creeren, maar wel een beetje oppervlakkig. Dus sprak ik vorige week de wens uit dat ik weer meer maatschappijkritisch zou mogen schrijven.

En toen kwam dus gister deze sollicitatie. Nietsvermoedend ging ik naar het gesprek, ervan uitgaande dat er wervende teksten over supplementen geschreven moesten worden. Maar nee, als enige producent van nano mineralen in Nederland willen ze zich vooral hard maken voor de gehele alternatieve gezondheidsbranche die zo wordt tegengehouden door de overheid en farmaceutische industrie. Spitten, speuren en onderzoeken zou mijn rol dus zijn. Alsof mijn gesprekspartner mijn verbaasde gedachten kon lezen, zei ze gerustellend: ‘Dus hier word je betaald om eerlijk en kritisch te zijn.’